Αγαπητοί φίλοι,

Παράλληλα με την έντονη ροή της επικαιρότητας που δυστυχώς είναι βαριά και συχνά τραγική, στο χώρο του αθλητισμού και της τέχνης ξεχώρισαν τον μήνα που διανύουμε δύο κορυφαίες, πολυαναμενόμενες διοργανώσεις: οι χειμερινοί Ολυμπιακοί αγώνες και το prix de Lausanne. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάποιες σκέψεις, που με προβλημάτισαν ιδιαίτερα, κυρίως από την πλευρά της δασκάλας παιδιών σε ευαίσθητη ηλικία.

Πόσο θαυμάσαμε τον Ίλια Μαλίνιν. Πόσοι από μας κρατήσαμε την αναπνοή μας βλέποντας τις αλλεπάλληλες τετραπλές περιστροφές του στον πάγο, την απερίγραπτη τεχνική του, τα μοναδικά του άλματα. Κι όμως, μέσα σε δύο μόλις εικοσιτετράωρα αυτός ο εξαιρετικός αθλητής, νικημένος από το άγχος και τον πανικό, άφησε πίσω του τα πάντα και αποχώρησε κλαίγοντας με λυγμούς.

Τι έφταιξε; Πόση πίεση μπορεί πραγματικά να αντέξει ένας εικοσάχρονος που στην πραγματικότητα δεν έζησε ανέμελα ποτέ, δε χάρηκε την παιδική του ηλικία ή την εφηβεία του ακολουθώντας ένα πρόγραμμα προπόνησης που δεν άφηνε περιθώρια για τίποτε άλλο;

Οι συμμετέχοντες του Prix de Lausanne από την άλλη, έφηβοι στην πλειοψηφία τους, επίσης δεν έχουν δει το φως του ήλιου… Δε χρειάζεται να είσαι ειδικός για να διαπιστώσεις πως μία δεκαπεντάχρονη κοπελίτσα που έχει φθάσει ήδη στον απόλυτο βαθμό τεχνικής τελειότητας έχει περάσει τη ζωή της μέσα σε μία αίθουσα χορού και ακολουθεί ένα αυστηρότατο πρόγραμμα διατροφής, άσκησης, ύπνου… μια ζωή οργανωμένη στο δευτερόλεπτο γύρω από τον ιδιότυπο πρωταθλητισμό του χορού. Οι ήδη τεράστιες απαιτήσεις γίνονται ακόμα μεγαλύτερες χρόνο με το χρόνο, πράγμα που εξόργισε τον γνωστό δάσκαλο μπαλέτου, ο οποίος με θυμό αναρωτήθηκε τι τέλος πάντων ζητάμε από αυτά τα παιδιά; Τι περιμένουμε από ένα εννιάχρονο που διαγωνίζεται με την variation της Εσμεράλντα, ένα ρόλο αισθησιακό και προκλητικό, εντελώς αφύσικο όταν ερμηνεύεται από ένα παιδάκι; Πόσες προεκτάσεις μπορεί να πάρει η αποδοχή ως φυσιολογικών τέτοιων φαινομένων που σιγά-σιγά κανονικοποιούνται ενώ θέτουν σε κίνδυνο την ψυχική υγεία των παιδιών και το δικαίωμα τους στην παιδικότητα και την ανεμελιά;

Είναι μεγάλο το θέμα και σίγουρα δεν εξαντλείται σε δύο σειρές ήθελα όμως να θέσω τον προβληματισμό, καθώς μας αφορά όλους, μια και μιλάμε για τις επόμενες γενιές για τις οποίες έχουμε ευθύνη.

​

Δείτε εδώ όσα λέει ο Runquiao Du για την Εσμεράλντα.